Toen wij naar nieuwe honden op zoek zijn gegaan hebben we bewust gezocht naar honden die een zachtaardig karakter hadden. Voor deze tijd hadden we een nare ervaring gehad met een andere hond en wilde voorkomen dat dit weer zou kunnen gebeuren. Niet alleen het rassoort is hierbij belangrijk maar juist ook de ouders waar de honden van afstammen. Met hulp van kennissen die bekend waren in dit wereldje, zijn wij tot een keuze gekomen van deze twee Duitse staande langharen. De Duitse herder kwam weer in een later stadium toen de kinderen alweer wat groter waren.

Omdat onze kinderen nog te klein waren om alleen thuis te blijven hebben we hun veel meegenomen en laten meehelpen tijdens onze trainingen, zo werd het een gezellig familiegebeuren. Als ze geen zin hadden om mee te helpen speelden ze gewoon lekker in het water of in het bos. Belangrijk was voor ons dat het vooral voor hun ook leuk moest blijven zodat ze geen hekel aan de honden en de bijbehorende training zouden krijgen en alle aandacht die deze beesten kregen. Ook gingen ze weleens een avondje mee naar de hondentraining van de KNJV. Dit vonden wij zelf niet altijd handig, maar de kinderen voelde zich daar altijd erg welkom en werden warm ontvangen. Ook leerde ze daar erg veel van het kijken en ook door al de verhalen die zij hoorden van “echte” jagers die daar ook trainde met hun hond. Ze leerden veel over eenden, hazen, konijnen en ook bijvoorbeeld kleien van klei uit de natuur! Ze vermaakten zich er kostelijk mee en gaven hun kennis weer door aan hun vrienden. Ook de vriendjes vonden het ineens erg spannend om met ons mee naar het bos te gaan, ouders waren verbaast “ bij ons willen ze dat nooit!” 

De kinderen hebben hun interesse gehouden in de honden en geven ze veel aandacht maar willen nu uiteraard niet meer iedere keer mee om te helpen bij een training. (pubers….!!) Over de honden en de verschillende trainingen is inmiddels ook op de verschillende scholen veel bekend geworden. Er worden werkstukken geschreven en spreekbeurten gedaan over ze. En uiteraard gingen de honden altijd mee de kinderen brengen en halen van school toen de jongens nog die leeftijd hadden dat ze niet alleen konden gaan. Zodoende waren de honden veel op het schoolplein aanwezig en kregen ze veel aandacht van al die kinderen die koekjes wilde geven en aaien. Héééérlijk vonden de honden dit…het was altijd feest op het schoolplein!

  

Omdat ik zeker wist dat Lucky zich niet prettig kon voelen omdat hij zo angstig en onzeker was, en omdat ik niet wil dat er iedere keer conflicten ontstaan tussen honden en ik geen zin meer had aan al het negatieve commentaar en de goedbedoelde adviezen van andere hondenbaasjes en doordat mijn zelfvertrouwen enigszins ten onder ging door al deze dingen, en Lucky graag hier op een goede manier doorheen wil trekken, ben ik op zoek gegaan naar een positieve methode om hem hierbij te begeleiden en zo zijn gedrag om te kunnen buigen. Ik las een artikel over Click2Calm in het hondenblad “onze Hond’ en via het Click2Calm forum hierover, ben ik contact gaan zoeken met een gedragstherapeut, die deze methode kon hanteren, om mij hierbij te begeleiden. Die heb ik gevonden in de persoon van Monique Bouten - van Herpen.

Ik moet zeggen, Lucky heeft heel wat stappen gezet het laatste jaar. Is niet meer overdreven angstig met buiten lopen, maar wel waakzaam, mensen, paarden, fietsers, plotselinge geluiden, honden die achter deuren of hekken staan te blaffen enz. enz. zijn inmiddels geen probleem meer voor hem.
Alleen het contact hebben met andere honden is nog wél een probleem voor hem.

Ik heb ervaren dat je je flink alleen kan voelen staan als je een hond hebt die uitvalt naar andere honden. Ikzelf heb ontdekt dat ik niet de enige ben met een probleemhond, maar dat ik steun en motivatie nodig had om mijn hond hier doorheen te helpen op positieve manier.

Graag deel ik met jullie mijn belevenissen van de hersocialisatie van Lucky, zowel de ups en de downs. Misschien dat mijn verhaal steun en herkenning geeft en aan mensen die ook een reactieve hond hebben en andere mensen kan het misschien inzicht geven in hoe men het  beleven kan om een reactieve hond te hebben.

Sora links, met haar "bonte" voetje. Basco rechts? Zou zomaar kunnen.

Basco en Sora zijn Duitse Staande Langharen. Ze zijn geboren in 2002. Na ons drama met onze Weimaraner reu Barrel, dat ons gezinnetje erg op de proef heeft gesteld, (waarover later meer) besloten wij om al snel weer een hond te nemen. Na onze vrienden van de KNJV Jachthonden Commissie West Brabant geraadpleegd te hebben en door de ervaringen die we inmiddels hadden opgedaan, besloten wij om naar een Duitse staande langhaar te zoeken. Via de rasvereniging kwamen we bij Ko en Debora terecht. Ontzettend lieve mensen met een passie voor de langhaar en jacht. De keus uit een grote bruine kluwen werd gemaakt, het teefje met het bonte voetje.

Nadat we (Bo-)Sora hadden opgehaald vertrokken we al na een paar dagen naar Oostenrijk op vakantie. Soortje heeft daar twee weken heerlijk op een boerderij rondgescharreld en meer indrukken opgedaan dan menige pup van 8 weken. Maar ondertussen begon het te kriebelen. Hoe doen we dat straks met jachttraining GG en alle andere dingen die we wilden gaan doen? We hadden allebei veel plezier gehad met Barrel en wilden vooral méér. Om kort te gaan: na de vakantie direct Ko gebeld en gevraagd of hij nog pups had en of hij er bezwaar tegen had dat we er nog ééntje uit hetzelfde nest wilden. Hij had nog één reutje en hij vond de vraag eigenlijk wel grappig geloof ik. Dat werd dus Basco. Dat is een gouden schot geweest. Wat een geweldige hond!

Dus toen hadden we er twee. Sora werd mijn hond en Basco de hond van Bert. Het klikte enorm tussen ons en onze "eigen" honden. We hebben er nog nooit één seconde spijt van gehad.
Later bleek Bert samen met de zoons van Ko en Debora op de jachtcursus te zitten. Toeval bestaat bijna niet.
Enfin, hou dit blog maar in de gaten, ik heb nog een hoop te vertellen.

Vandaag kregen we een mailtje van Ko en Debora. Ze hebben een site gemaakt voor hun kennel. 
Ko is nog steeds enorm actief met zijn honden en is op menige proef te vinden. En als hij zelf niet mee doet, komt hij wel kijken. Binnenkort verwachten ze een nestje.

Als je wat meer wil weten over de Duitse Staande Langhaar en even een blik wil werpen op de roots van onze bruine vrienden, moet je hier beslist even kijken:

Duitse Staande Langhaar Kennel van Kreek en Polderzicht 

Op de eerste pagina staat een foto van Dixie, de moeder van Bas en Soortje. Paps is Arco van de Croonenburgh.

Ik heb Lucky bij me sinds dat hij 4 maanden oud was, in zijn eerste vier maanden heeft Lucky (bleek achteraf) weinig ervaring op kunnen doen met het socialiseren met andere, voor hem vreemde, honden. Hij is wel mee naar buiten geweest maar zat altijd aan de riem zodat hij niet zelf vrij heeft kunnen ontdekken hoe hij contact kan maken met andere honden.

Toen ik hem bij me kreeg ben ik hier gelijk mee aan de gang gegaan, Lucky was erg bang en terughoudend bij andere honden, mensen en andere dingen ging wel redelijk goed. Maar Lucky had grote pech, er dook een zware hond (labrador) bovenop hem die aan de gang bleef terwijl Lucky zichzelf allang had overgegeven aan hem. Hierbij liep hij een flinke blessure op aan zijn schouder en hij mocht ruim drie weken niet meer loslopen en absoluut niet met andere honden spelen om zo zijn schouder te laten herstellen door “rechte bewegingen”. Inmiddels was Lucky dus dik 5 maanden toen ik weer van voor af aan kon beginnen met zijn socialisatie. Toen zijn schouder enigszins was hersteld en ik weer een poging durfde te nemen hem los te laten had hij weer pech doordat we voor de tweede keer een “verkeerde hond” (herder) tegenkwamen en de situatie van hiervoor herhaalde zich nog een keer + weer een zere schouder. Na deze laatste keer heeft Lucky een flinke terugslag gehad en was eigenlijk overal bang voor, voor plotselinge geluiden/bewegingen, voor mensen, voor paarden, voor fietsers enz. enz. enz. maar vooral voor honden die we buiten tegenkwamen. Lucky is ze weg gaan blaffen, rent blaffend eropaf in de hoop dat ze weggaan. En had hier natuurlijk resultaat mee, waardoor dit gedrag versterkt werd. Door deze versterking lijkt het alsof hij op zo’n moment verschrikkelijk dominant en agressief is, maar is het in wezen dus juist niet!

Ik ben vanaf die tijd Lucky gaan hersocialiseren wetende dat dit jaren kan duren, maar ik heb al enige ervaring met honden en daarbij zaten ook moeilijke honden, dus bij Lucky moet hersocialiseren ook gaan lukken wat mij betreft.

Hallo, fijn dat u mijn weblog heeft gevonden!
Ik zal mij eerst even voorstellen. Ik ben Ineke, ik ben getrouwd met Bert en we hebben twee zoons: Gijs en Freek.
Al sinds jaren hebben wij geweldige honden in huis. Tot ongeveer 7 jaar geleden hebben wij verschillende kruisinkjes in huis gehad, ook wel genoemd “vuilnisbakken”, een zeer ondankbare naam voor ze, want het waren stuk voor stuk geweldige honden. Deze honden zijn tot hun 18e jaar bij ons geweest en zijn uiteindelijk aan ouderdom overleden. Hierna zijn we aan de ‘echte’ rashonden begonnen. Ik ben verschillende trainingen gaan volgen samen met deze honden. Op het ogenblik hebben we drie honden bij ons in huis wonen. Sora en Basco zijn allebei Duitse Staande Langharen en ook nog broer en zus. Ze worden dit jaar alweer zes jaar oud (wat vliegt de tijd…). Met Sora heb ikzelf het meeste gedaan, ik heb jachttraining met haar gedaan en verschillende diploma’s gehaald, daarna ben ik begonnen aan VZH en speurwerk en sinds kort doe ik met haar reddingshondenwerk. Het jachtwerk doen we er af en toe nog naast voor de lol.

Sora (Soortje), Lucky en Basco (Bas voor vrienden...)

Basco is de hond van Bert en die heeft er jachttraining mee gedaan. Basco mag af en toe mee op jacht. Basco is onze grote gekke lieve trouwe hond die eigenlijk té enthousiast is om goed te werken, door zijn enthousiasme kan hij niet echt tot de juiste concentratie komen om punten te scoren op jachtproeven, maar voor ons doet hij het goed genoeg. Basco is een echte mensenvriend en mag daarom af en toe eens een dagje mee naar mijn werk voor de gezelligheid. Tenslotte hebben we nog onze Duitse herder Lucky, een héél ander merk met andere eigenschappen, een hond die ervoor heeft gezorgd dat ik weer heel veel meer ben gaan bijleren over honden. Lucky is een hond die een apart plekje bij me heeft, gewoon omdat hij dat verdient. Met hem doe ik op het ogenblik speurwerk en appélwerk. Zo, dit was een korte kennismaking met mij en mijn honden, de rest mag je lezen in mijn volgende verhalen…
Tot gauw!

 
Sora en Basco van Kreek en Polderzicht