Laatst liep ik buiten met mijn hond te clickeren. En ik werd aangesproken door een oudere meneer want ik herinnerde hem aan de oorlog! Het kon geen kwaad, zei hij, maar toch liever had hij deze herinneringen niet….

Ik vroeg hem of hij mij wilde vertellen waar dit geluid hem dan aan deed denken, omdat ik er nog nooit iemand over gehoord heb.

Hij vertelde mij dat er tijdens de oorlog ’s avonds als het donker was op straat, en je eigenlijk niet op straat mocht zijn, er geclickert werd met metalen clickers om elkaar te laten weten dat het mannen van het Verzet waren of Amerikanen, goed volk dus……….geen Duitse soldaten. (pffff…..gelukkig!)

Maar de spanning die erbij hoorde in die tijd staat bij deze meneer nu nog voor zijn ogen als hij dit geluid terug hoort van mensen die clickeren met hun honden!! Ik heb hem verteld dat ik dit verhaal echt niet ken en dat ik blij ben dit nu te weten, wie weet hoeveel ouderen aan deze tijd terugdenken als ze dit geluid horen.

1. Zorg voor lekkere en kleine beloningen.

2. Leg er eentje in je vlakke hand.

3. Hou je vlakke hand precies boven de plekwaar je wilt dat je hond volgt, dus zo dat hij met zijn kop/schouder ter hoogte van je broeksnaad loopt, liefst recht.

4. Doe dit eerst stilstaand en zorg ervoor dat je hond ongeveer onder je hand is. Lok hem bijvoorbeeld op de gewenste plek en breng dan je hand in de gewenste positie.

5. Als je hond ongeveer onder je hand is, (klik en) kiep je vlakke hand om, zodat de beloning loodrecht naar beneden valt.

6. Het meest ideale is, als de beloning recht in de bek van de hond valt. Dan staat hij precies goed.

7. Herhaal dit een aantal keer, tot de hond echt loodrecht onder je hand plaatsneemt.

8. Als je hond dit stilstaand kan, ga dan heel rustig lopen.

9. Loopt je hond 1 stap onder je hand mee, (klik en) kiep je vlakke hand om.

10. En van hieruit verder opbouwen.

11. Als dit goed gaat dan neem ik de beloning in de andere hand, maar hou ik het kiephandje in dezelfde positie. Ik beloon dan vanaf de andere kant dan waar de hond loopt.

12. Hou ik mijn hand meer tegen mijn lijf aan of hou ik hem vlak tegen mijn lijf aan, nog steeds ter hoogte van de plek waar ik de hond wil hebben, maar nu een beetje schuin erboven. Ik klik en beloon vanuit de andere hand op het moment dat de hond x-stapjes in positie mee heeft gelopen (uiteraard begin je weer bij hooguit 1 stapje op het moment dat je de eisen opschroeft!).

13 In de volgende vervolgstappen laat je de hand van boven de kop van de hond langzaamaan verdwijnen stapje voor stapje.

Bijna alle gewervelde dieren hebben een snuit. Het bevat de neus en het gebit. Deze vooruitstekende mond is een deel van de basisuitrusting van de hond om te kunnen overleven. Honden kunnen ermee grijpen, knagen en voedsel pakken, ruiken en speuren. De snuit plaatst het gebit niet alleen naar buiten maar zorgt er ook voor dat het gebit kan dichtklappen als een val. Het gebit is het basisgereedschap van een hond. Aan het scharniergewricht aan de achterkant van de kaak zijn sterke spieren verbonden, waardoor tijdens het bijten een enorme kracht kan worden uitgeoefend. De gemiddelde bijtkracht is meer dan 180 kilo per vierkante centimeter, met uitschieters van rassen als bijvoorbeeld de Rottweiler met zijn 400 kilo per vierkante centimeter. Dat is nog eens wat anders dan die (maar) 80 kilo per vierkante centimeter van de mens... !!

De snuit van een jachthond heeft een reukoppervlakte van 53 vierkante centimeter en deze bevat 150 miljoen reukcellen, een snuit van een duitse herder heeft een reukoppervlakte van 152 vierkante centimeter en deze bevat 220 miljoen reukcellen. Dat is nog eens iets anders dan die maar 20 miljoen van de mens… !!

Omdat deze snuit voor een hond zijn basisuitrusting is en hij er zoveel méér mee kan dan een mens lijkt me dit een goede reden om respect te hebben voor deze snuit en er goed voor te zorgen.

Yes! we zijn weer op trainingskamp geweest met de reddingshonden. En het was weer een reuze geslaagt weekend! Gezellig, goede sfeer en veel gedaan. Ook de oefeningen met kompas gingen me dit keer goed af gelukkig. Dat brengt hoop voor de toekomst! Niet meer verdwalen in het bos….

Dit keer had ik alledrie onze honden meegenomen. Sora voor het werk, Basco voor de gezelligheid en Lucky voor een goede intensieve sociale oefening. Voor alledrie is het ook zo verlopen. Sora heeft hard gewerkt en had veel LOL, Basco had veel LOL in de pauzes en Lucky kon op een gegeven moment gewoon los in de auto ( wel aangelijnt) en gaf geen kik en vloog er niet uit als er honden voor de auto langskwamen. SUPERsuccessen dus!!!

Op naar het voorjaar en denk er ernstig over na, ze gewoon weer alledrie mee te nemen als dit enigszins mogelijk is op de volgende locatie.

Op een middag loop ik in het bos samen met de honden. De honden lopen ontspannen in het rond, snuffelen en rennen en spelen samen of met mij. Op een gegeven moment komen de honden ineens alledrie naast mij lopen. Dit is zeeeer ongewoon voor deze drie honden. Normaal gesproken nemen ze afstand als ze in het bos zijn. Maar dit keer blijven ze ineens zomaar aan me “plakken”, vreemd…..! We lopen zo door en gaan de bocht om……en wat komt daaraan? Er komt een nogal duister figuur in onze richting lopen. Een beetje griebelige man met een lange leren jas. De uitstraling van deze man zorgt ervoor dat ik mij ook zeer ongemakkelijk ga voelen! Blijkbaar voelen de honden dit ook…..Zodra de man voorbij is en een eindje verder is, gaan de honden weer hun eigen gangetje, het gevaar is geweken!

Ik verwonder mij tijdens deze wandeling over het gedrag van mijn beesten. Blijkbaar hadden ze iets over zich als:

“ Samen zijn we sterk!” “ We moeten als roedel bij elkaar blijven nu!”

Nooit geweten dat mijn honden zo waakzaam waren!