Laatst liep ik buiten met mijn hond te clickeren. En ik werd aangesproken door een oudere meneer want ik herinnerde hem aan de oorlog! Het kon geen kwaad, zei hij, maar toch liever had hij deze herinneringen niet….

Ik vroeg hem of hij mij wilde vertellen waar dit geluid hem dan aan deed denken, omdat ik er nog nooit iemand over gehoord heb.

Hij vertelde mij dat er tijdens de oorlog ’s avonds als het donker was op straat, en je eigenlijk niet op straat mocht zijn, er geclickert werd met metalen clickers om elkaar te laten weten dat het mannen van het Verzet waren of Amerikanen, goed volk dus……….geen Duitse soldaten. (pffff…..gelukkig!)

Maar de spanning die erbij hoorde in die tijd staat bij deze meneer nu nog voor zijn ogen als hij dit geluid terug hoort van mensen die clickeren met hun honden!! Ik heb hem verteld dat ik dit verhaal echt niet ken en dat ik blij ben dit nu te weten, wie weet hoeveel ouderen aan deze tijd terugdenken als ze dit geluid horen.

28 oktober 2009 025



Gepost op: 23-11-2009   Reacties (0)
Categories: Click2Calm | Hond en Gezin | Hondenwerk | Lucky
Permalink | RSSRSS comment feed
 
 

Bijna alle gewervelde dieren hebben een snuit. Het bevat de neus en het gebit. Deze vooruitstekende mond is een deel van de basisuitrusting van de hond om te kunnen overleven. Honden kunnen ermee grijpen, knagen en voedsel pakken, ruiken en speuren. De snuit plaatst het gebit niet alleen naar buiten maar zorgt er ook voor dat het gebit kan dichtklappen als een val. Het gebit is het basisgereedschap van een hond. Aan het scharniergewricht aan de achterkant van de kaak zijn sterke spieren verbonden, waardoor tijdens het bijten een enorme kracht kan worden uitgeoefend. De gemiddelde bijtkracht is meer dan 180 kilo per vierkante centimeter, met uitschieters van rassen als bijvoorbeeld de Rottweiler met zijn 400 kilo per vierkante centimeter. Dat is nog eens wat anders dan die (maar) 80 kilo per vierkante centimeter van de mens... !!

De snuit van een jachthond heeft een reukoppervlakte van 53 vierkante centimeter en deze bevat 150 miljoen reukcellen, een snuit van een duitse herder heeft een reukoppervlakte van 152 vierkante centimeter en deze bevat 220 miljoen reukcellen. Dat is nog eens iets anders dan die maar 20 miljoen van de mens… !!

Omdat deze snuit voor een hond zijn basisuitrusting is en hij er zoveel méér mee kan dan een mens lijkt me dit een goede reden om respect te hebben voor deze snuit en er goed voor te zorgen.

sora-likt-luuk-zwart-wit_be

 


 
 

Yes! we zijn weer op trainingskamp geweest met de reddingshonden. En het was weer een reuze geslaagt weekend! Gezellig, goede sfeer en veel gedaan. Ook de oefeningen met kompas gingen me dit keer goed af gelukkig. Dat brengt hoop voor de toekomst! Niet meer verdwalen in het bos….

Dit keer had ik alledrie onze honden meegenomen. Sora voor het werk, Basco voor de gezelligheid en Lucky voor een goede intensieve sociale oefening. Voor alledrie is het ook zo verlopen. Sora heeft hard gewerkt en had veel LOL, Basco had veel LOL in de pauzes en Lucky kon op een gegeven moment gewoon los in de auto ( wel aangelijnt) en gaf geen kik en vloog er niet uit als er honden voor de auto langskwamen. SUPERsuccessen dus!!!

Op naar het voorjaar en denk er ernstig over na, ze gewoon weer alledrie mee te nemen als dit enigszins mogelijk is op de volgende locatie.

Afb002



Gepost op: 19-10-2009   Reacties (0)
Categories: Click2Calm | Hond en Gezin | Hondenwerk | Lucky | Reddingshonden
Permalink | RSSRSS comment feed
 
 

Op een middag loop ik in het bos samen met de honden. De honden lopen ontspannen in het rond, snuffelen en rennen en spelen samen of met mij. Op een gegeven moment komen de honden ineens alledrie naast mij lopen. Dit is zeeeer ongewoon voor deze drie honden. Normaal gesproken nemen ze afstand als ze in het bos zijn. Maar dit keer blijven ze ineens zomaar aan me “plakken”, vreemd…..! We lopen zo door en gaan de bocht om……en wat komt daaraan? Er komt een nogal duister figuur in onze richting lopen. Een beetje griebelige man met een lange leren jas. De uitstraling van deze man zorgt ervoor dat ik mij ook zeer ongemakkelijk ga voelen! Blijkbaar voelen de honden dit ook…..Zodra de man voorbij is en een eindje verder is, gaan de honden weer hun eigen gangetje, het gevaar is geweken!

met zijn allen aan de wandel

Ik verwonder mij tijdens deze wandeling over het gedrag van mijn beesten. Blijkbaar hadden ze iets over zich als:

“ Samen zijn we sterk!” “ We moeten als roedel bij elkaar blijven nu!”

Nooit geweten dat mijn honden zo waakzaam waren!



Gepost op: 13-9-2009   Reacties (0)
Categories: Hond en Gezin | Hondenwerk
Permalink | RSSRSS comment feed
 
 
De laatste jaren zijn er veel “probleemhonden”. In vele gevallen is dit gekomen omdat de baasjes het opvoeden en trainen door elkaar hebben gehaald. Het noodzakelijk om een duidelijk verschil te maken tussen trainen en opvoeden.


Opvoeden
Bij de opvoeding moet de hond leren dat er regels bestaan waaraan hij zich dient te houden en dat niet alles wat hij wil doen, geoorloofd is.
Dit moet elk jong dier in een roedel leren, geldt dus ook in een gezinssituatie.
Een hond heeft behoefte aan leiding, deze moeten wij hem geven door o.a. regels op te stellen, grenzen aan te geven en wij moeten in deze regels en grenzen altijd consequent blijven . Als wij geen leiding geven, kan de hond niet anders dan zelf de leiding nemen want zo zit hij nu eenmaal in elkaar, hij neemt die leiding dan ook op hondse manier, maar uiteraard is dat niet altijd de manier waar wij mensen op zitten te wachten. Dit is niet de gewenste situatie, voor ons niet maar ook voor de hond niet!

Trainen
Voor onze hobby willen we de honden NIEUW gedrag aanleren.
We willen de hond leren om bij het horen van een bepaald commando (signaal) een bepaald gedrag te doen en dit heeft voor de hond geen enkele betekenis.
Correct leren volgen, blijfoefeningen, niet knagen op apporteerblok, springen over een haag terwijl je er makkelijk langs kan lopen, vooruitsturen, voorwerp verwijzen, zijn zomaar maar enkele oefeningen die WIJ belangrijk vinden maar die de hond niets zeggen.
De kunst van het africhten is dan ook: het dier duidelijk te maken wat wij van hem willen. EN de hond zover zien te krijgen dat hij dit ook daadwerkelijk doet!

Steeds meer mensen gebruiken een positieve manier om hun hond op te voeden en te trainen. Iedere hond is anders en heeft een eigen benadering nodig. De kunst is om op zoek te gaan naar de benadering en leermethode die past bij je hond. Bij alle drie mijn honden heb ikzelf een andere benaderingswijze, bij de een moet ik wat strenger zijn dan de ander, bijvoorbeeld de een kan ik best af en toe eens laten winnen zodat zijn zelfvertrouwen wordt vergroot en bij de ander kan ik dit juist niet doen. Bij de ene hond ben ik heel uitbundig om hem vrolijk en gemotiveerd te krijgen, bij de ander moet ik juist heel rustig blijven omdat hij van zichzelf al druk en uitbundig genoeg is. En daar ligt dus volgens mij het geheim van een goede band opbouwen met je hond, hij wordt niet gezien als een machine maar als een individu met zijn geheel eigen hondse eigenschappen. Niet bij iedere hond werkt een zelfde benaderingswijze.