Stap 1

In huis heb ik op verschillende plekken een klein apporteerblokje liggen die ontworpen zijn voor puppen en kleine maat honden.
Bij de start beloon ik alleen maar de belangstelling en het snuffelen aan het blok. ( kom’ns kijken? Wat is dit?) Meestal als vanzelf gaat dit snuffelen over in het proberen pakken van het blok doordat puppen nog erg de neiging hebben om alles te onderzoeken met hun bekje. Geweldig!! Belonen!! Hierbij hou ik het blok zelf nog vast, als het in de bek zit zeg ik tegelijk “Apport” en bij het loslaten tegelijk “Los”

Deze oefening doe ik verschillende keren op een dag, als ik op de bank zit, als ik bij het aanrecht sta, als ik in de tuin ben, willen we de hond belonen oké, eerst het blokje dan wat lekkers, gaat de hond eten? Oké, eerst het blokje, dan eten enz., overal in huis liggen de apporteerblokjes voor het grijpen.

Als het hondje het blokje heeft geaccepteerd en het ongeveer 10 tellen wil vasthouden zonder dat ik het nog vasthoud dan gaan we een stapje verder.

Stap 2

Ik houd het blokje op een kleine afstand voor de hond en kijken of hij ernaar toe gaat om het te pakken. Als de hond dit doet en het goed blijft vasthouden maak ik de afstand groter door het blokje steeds lager te houden zodat de hond een buiging moet maken om het blokje te pakken, dit gaat met hele kleine stapjes en soms moet je ineens weer wat hoger het blokje aanreiken om het enthousiasme erin te houden.

Bij dit alles is je eigen enthousiasme / de beloning en vooral engelengeduld eigenlijk het belangrijkste!!

Als uiteindelijk de hond het blokje graag van de grond pakt dan is het ergste van het aanleren achter de rug!

Stap 3

Bij de volgende fase doe ik de oefening aangelijnd om de hond te begrenzen en te voorkomen dat hij wegloopt met of zonder blok in zijn bek. Dit zou namelijk niet zo handig zijn en je moet voorkomen dat de hond zichzelf iets aanleert wat later weer bijgestuurd moet worden.

De hond pakt het blokje van de grond tegelijk met het commando”Apport”, ik loop een stap van de hond weg en roep de hond “Voor” . Pak het blok vast en zeg “Los”. Dit bouw ik uit tot grotere afstand en tot voor me zitten.

Als hij het blok goed blijft  vasthouden ga ik stukjes lopen met ze en moeten ze het blok vasthouden, onderweg zeg ik dan ineens “kom voor” en geven ze het blok af.

Bij alles wat goed gaat is het FEEST!!

Stap 4

Als de hond dit goed doet er zich geen problemen voordoen dan ga ik het uitbouwen naar een blok voor me leggen en de hond sturen om het te pakken. Of de hond tegenover me en het blok tussen mij en de hond de hond pakt het en loopt gelijk rechtdoor naar mij toe.

Als dit alles goed gaat vergroot ik de afstanden en ga ik ook buiten oefenen, eerst in een rustige omgeving en daarna met meer afleiding.

Pas als ik zeker weet dat de hond altijd gelijk naar me toe komt met het blok ga ik een start maken met onaangelijnd apporteren.

Succes! Met deze stappen, en als je problemen of vragen mocht hebben, weet me dan te vinden…

Ineke

Omdat Lucky onzeker en angstig is leek het me verstandig te gaan werken aan zijn zelfstandigheid. Als hij zich zekerder zal voelen en minder angstig is moet zijn gedrag zich ook aanpassen.
Met Sora en Basco doen wij al vanaf de dag dat wij ze hebben jachttraining. Deze training is uitstekend geschikt voor het leren van zelfstandig werken. Jachttraining doe ik onder andere omdat ik het voor honden hele leuke trainingsoefeningen vind, waar je je hond goed mee kan bezighouden, maar ook vind ik dat hierbij de band / samenwerking tussen baas
en hond super wordt, je moet écht samenwerken en daarbij leert de hond zelfstandig te werken en problemen op te lossen. Goed voor zijn creativiteit/ probleemoplossend vermogen en onzekerheid overwinnen en hij leert dat het leiderschap wat hij daarbij krijgt, leidt tot hele leuke en interessante dingen en beloningen! Dus….leiderschap krijgen is leuk!

Om deze reden leek me deze training, naast de Click2calm training, ook voor Lucky uitstekend geschikt.
En hij leert het snel! Wel merk ik dat bij een herder sommige dingen moeilijker zijn om te leren. Een herder is baasgericht en gaat daardoor minder makkelijk uit de buurt van zijn baas weg. De oefeningen waarbij dit nodig is heb ik om het hem te leren eerst samen met hem gedaan. Toen hij begreep wat hij moest doen en wat hij moest zoeken deed hij dit al gauw zelfstandig.

Bijvoorbeeld vooruit sturen. Twee blokken of dummy’s wegleggen, de eerste keer met hem erheen lopen en laten zien wat de bedoeling is, de tweede keer hem alleen erheen sturen. Als je met zijn tweeën traint is dit natuurlijk makkelijker trainen, want dan kan de ander iets opgooien aan de andere kant, maar helaas train ik meestal alleen en moet ik dus wat creatief te werk gaan. Verloren apport zoeken ging al vrij snel goed, een herder zoekt en apporteert graag en goed, hij moest alleen leren wat dieper in de bossen te zoeken en dit heb ik spelende wijs gedaan bij hem, steeds een stukje dieper de apporten weggelegd.

Toen Lucky goed af en blijf kon ben ik begonnen met over water sturen. Vandaag heeft hij hierin weer een record gescoord, hij durfde helemaal alleen over een water te zwemmen om vervolgens daar wat te gaan zoeken in zijn eentje en dit weer terug te brengen, voorheen ging hij tot halverwege het watertje en kwam dan snel weer naar me terug omdat hij niet verder weg durfde te gaan van zijn roedel. Ik heb hem aan de ene kant van het water gelegd ( “af” ) ben naar de andere kant van het water gelopen, heb hem laten zien wat ik had en waar ik het gooide. Weer teruggelopen en hem “over”gestuurd. En zowaar hij begreep het! Markeren gaat niet in mijn eentje, maar ik vermoed dat als ik dit eens een keer samen met iemand kan gaan doen hij dit een erg leuk spelletje zal gaan vinden….

Na al dit werk liggen de honden alle drie erg voldaan en ontspannen te ronken voor de kachel.

Héél toevallig zag ik kort nadat ik dit stukje geschreven had dat er ook een artikel over geschreven is in het blad Dierenmanieren, of dit nu telepathie was of niet, ik vond het erg leuk om te lezen.

Tot de volgende post!

Vanaf de dag dat we Sora en Basco hebben zijn we gestart met jachttraining. Met onze vorige hond hadden we hier al een start mee gehad en we wisten al het een en ander van hoe dingen aan te leren. We zijn in een puppengroep gegaan bij José Huisman in de buurt van Oisterwijk. In de winter iedere zondag vroeg op en een eind rijden……dat viel niet altijd mee!! Maar het was een leuke ervaring en we hebben daar veel geleerd en goede start gemaakt.

In het voorjaar zijn we dichter in de buurt gaan trainen bij de KNJV. Beide honden hadden al een goede voorbereiding gehad in de puppencursus en ze pakte de oefeningen al vrij snel op.

Bijna altijd wordt het je afgeraden om twee puppen tegelijk in huis te halen. Nu, wij denken daar heel anders over! Wij hebben het met zijn allen een fantastische tijd gevonden twee puppen te trainen en op te voeden. Bert en ik hebben de twee honden apart van elkaar getraind zodat ze niet van elkaar afhankelijk zouden worden. Dit is allemaal goed verlopen. Ze kunnen allebei zelfstandig werken. Ook grappig is om te zien op welke baas ze gericht blijven. Sora is door mij getraind en is ook meer op mij gericht gebleven in het dagelijks leven. Basco is door Bert getraind en is ook hij is meer op Bert gericht gebleven. Blijkbaar schep je toch een aparte band met de hond waarmee je traint.

Basco en Sora zijn twee aparte individuen die allebei op hun eigen manier leren. Sora was serieus en leerde alles vrij snel en ging als een speer! Maar doordat ze ook qua lopen erg snel wil zijn en zo snel wil terugkomen met een apport, werkt ze daardoor nog weleens slordig de dingen af. Aan de puntjes op de i zetten heb ik bij haar dus het meeste werk gehad, en nog steeds blijft dit een moeilijk punt bij haar waardoor er altijd punten gemist worden op een wedstrijd of examen.

Basco is zo een enthousiaste hond en vind werken voor zijn baas zo erg leuk dat hij daardoor niet tot de juiste concentratie kan komen of gillend van geluk een apport gaat halen of het water overzwemt, ook dit gaf wat problemen bij wedstrijden of examens. Het eerste jaar zeggen ze:”Goh, wat een passie!” Maar het tweede jaar wordt zo’n uiting van enthousiasme niet meer geaccepteerd.

 

 

Toen wij naar nieuwe honden op zoek zijn gegaan hebben we bewust gezocht naar honden die een zachtaardig karakter hadden. Voor deze tijd hadden we een nare ervaring gehad met een andere hond en wilde voorkomen dat dit weer zou kunnen gebeuren. Niet alleen het rassoort is hierbij belangrijk maar juist ook de ouders waar de honden van afstammen. Met hulp van kennissen die bekend waren in dit wereldje, zijn wij tot een keuze gekomen van deze twee Duitse staande langharen. De Duitse herder kwam weer in een later stadium toen de kinderen alweer wat groter waren.

Omdat onze kinderen nog te klein waren om alleen thuis te blijven hebben we hun veel meegenomen en laten meehelpen tijdens onze trainingen, zo werd het een gezellig familiegebeuren. Als ze geen zin hadden om mee te helpen speelden ze gewoon lekker in het water of in het bos. Belangrijk was voor ons dat het vooral voor hun ook leuk moest blijven zodat ze geen hekel aan de honden en de bijbehorende training zouden krijgen en alle aandacht die deze beesten kregen. Ook gingen ze weleens een avondje mee naar de hondentraining van de KNJV. Dit vonden wij zelf niet altijd handig, maar de kinderen voelde zich daar altijd erg welkom en werden warm ontvangen. Ook leerde ze daar erg veel van het kijken en ook door al de verhalen die zij hoorden van “echte” jagers die daar ook trainde met hun hond. Ze leerden veel over eenden, hazen, konijnen en ook bijvoorbeeld kleien van klei uit de natuur! Ze vermaakten zich er kostelijk mee en gaven hun kennis weer door aan hun vrienden. Ook de vriendjes vonden het ineens erg spannend om met ons mee naar het bos te gaan, ouders waren verbaast “ bij ons willen ze dat nooit!” 

De kinderen hebben hun interesse gehouden in de honden en geven ze veel aandacht maar willen nu uiteraard niet meer iedere keer mee om te helpen bij een training. (pubers….!!) Over de honden en de verschillende trainingen is inmiddels ook op de verschillende scholen veel bekend geworden. Er worden werkstukken geschreven en spreekbeurten gedaan over ze. En uiteraard gingen de honden altijd mee de kinderen brengen en halen van school toen de jongens nog die leeftijd hadden dat ze niet alleen konden gaan. Zodoende waren de honden veel op het schoolplein aanwezig en kregen ze veel aandacht van al die kinderen die koekjes wilde geven en aaien. Héééérlijk vonden de honden dit…het was altijd feest op het schoolplein!