In samenwerking met de KNRM en de politie en DRG was er vorige week maandag een flinke oefening georganiseerd. Deze was gericht op het zoeken van vermiste mensen op een eiland binnen het Veerse meer.Er werd gelet op de communicatie en samenwerking tussen de verschillende disciplines en voor onszelf werden de vaardigheden getest die we in de loop van de tijd hadden geoefend en hoe we omgingen met de gevonden slachtoffers.

We werden met een boot van de politie naar het eiland toegebracht, dit was de eerste keer voor Sora op een boot en ze vond het reuze spannend, maar ook reuze leuk!

Wouw......wat heeft Sora genoten van deze avond! Het was een gebied naar haar hart en ziel, er bestaat nu eenmaal niks leukers voor een duitse staande dan bossen,struikgewas en rietkanten uitkammen en doorzoeken. En als zij het naar haar zin heeft dan heb ik het zelf natuurlijk ook reuze naar mijn zin! Er is niets leukers dan je hond zo te zien werken en genieten.Ik ben reuze trots op haar zoals zij deze avond heeft gewerkt.

Wat erg prettig was, was dat er een groepsleider bij ons liep die zich bezighield met de omgeving, de kompas en de communicatie met andere disciplines, zo konden wij als hondegeleiders ons merendeels met onze hond en zijn werk bezighouden.

Ik vond deze avond een zeer geslaagde en leerzame avond, ieder vermist persoon is gevonden en volgens mij verliep de samenwerking met de andere disciplines soepel.

Voor herhaling vatbaar.....

Tijdens een trainingsavond van de reddingshonden zag en hoorde Sora twee honden die elkaar lieten weten dat ze elkaar niet aardig vonden. Sora werd onzeker en vluchtte gelijk de auto in met haar staart naar beneden. Sora houd niet van ruzie of onenigheid en wordt daar vreselijk onzeker en gespannen van. De hele avond verder tijdens de training merkte ik aan haar dat zij anders was dan anders, probeerde zichzelf weer te ontspannen en steun te zoeken door bijvoorbeeld bij de slachtoffers onder het zeiltje te kruipen of hen helemaal af te likken……niet helemaal de bedoeling!!

Ik ben hier over na gaan denken en herkende mijzelf in mijn eigen hond….ook ik hou niet van ruzie en kan daar ontzettend onzeker en gespannen van worden en ook bij mij kan het een poos duren  totdat dit weer is hersteld. En ik moest gelijk denken aan het boek van Bets Engel, “ lessen van honden” . Een geweldig boek waar ik van alles in herkende. Wij mensen kunnen veel leren over onszelf als we goed naar onze honden kijken…….                                                        

Waar ikzelf nooit aan gedacht heb en waar andere mensen waarschijnlijk ook niet bij stil staan is het feit dat als je met meerdere honden loopt het vaak moeilijker is om een  andere “ vreemde” hond te ontmoeten. In deze situatie kunnen de honden ( met name de honden die vaak wat angstig zijn voor vreemde honden) plotseling heel hoog van de toren gaan blazen. Deze reactie kunnen hun eigenaren verrassen, want dat gedrag kennen ze niet van hun hond.
Voor een hond alleen die in zijn eentje een groep honden ontmoet kan dit een teken zijn om te vluchten of juist een grote mond op te gaan zetten, hetgeen voor de groep honden een startsein kan zijn voor een jachtpartij of knokpartij, dit kan een situatie zijn die flink uit de hand kan lopen met ernstige gevolgen…

Een roedel honden vormt een hechte club en voelt zich samen erg sterk staan. Als de sterkste van de club het niet goed vind of onzeker is als er en vreemde hond binnen de grens van de roedel wil binnenkomen wordt dit gevoel versterkt door de rest van de groep hetgeen tot gevaarlijke situaties kan leiden.
Dit versterken van de gemoedstoestand onder elkaar noemt men ook wel “ Ganging-up”, die zie je bij honden maar ook bij mensen gebeuren, denk aan de groepen vandalen, hangjongeren, voetbalvandalen, groepsvorming binnen werk en verenigingen scholen enz.enz. Als je deze mensen apart ziet, zijn het meestal heel aardige personen, maar binnen een groep gedragen zij zich  verrassend anders.

Hier ligt dus een grote verantwoording voor jouw als begeleider van een groep honden. Je moet je hiervan bewust zijn, je moet veel overzicht hebben en vooruit kunnen denken en overwicht hebben op elke afzonderlijke hond maar ook op de honden als groep.

Ikzelf probeer hier zoveel mogelijk rekening mee te houden als ik aan het wandelen ben met de hele club. Als er andere honden aankomen probeer ik de honden bij me te houden en ze duidelijk te maken dat ik de bepalende factor ben en niet hun. Ik probeer wat afstand te houden en rustig voorbij te lopen zonder gedoe en gesnuffel aan elkaar. Of ik laat ze eventjes allemaal zitten en te    “ blijven ”  totdat de andere hond voorbij is. De hond die vind dat hij de roedel moet bewaken hou ik aangelijnd in geval van onvoorziene omstandigheden en gaat pas weer los als de honden gepasseerd zijn. Ik train hierbij met iedere hond apart zodat zij ook apart van elkaar naar mij luisteren en ik er een goede verstandhouding mee heb.

Vaak merk ik dat mensen die met één hond lopen er niet van op de hoogte zijn hoe dit werkt met een groep honden, en laten hun eigen hond gewoon naar de groep gaan zonder te zien hoe de groep hier op reageert en zonder het gevaar ervan in de gaten te houden. Ik hoop dus dat er meerdere mensen dit stukje van mij lezen en bewust worden van het gevaar dat hun hond loopt als ze op een groep honden afstappen omdat het volgens de baas zogenaamd “ zo gezellig “ is...

Ik ben vorige maand een paar dagen weggeweest met de Delta Reddingshondengroep waarbij ik samen met Sora train sinds januari. Voorheen heb ik hier met Lucky getraind, in zijn werk deed hij het prima, maar zijn sociale handicap bemoeilijkte het omdat we ook op openbare terreinen trainen waar ook gewoon mensen wandelen met hun hond en ik heb daarom uiteindelijk toch besloten met hem daar te stoppen en het verder te gaan proberen met Sora.

Twee keer per jaar gaan we een paar dagen kamperen en trainen met de honden. Het was erg gezellig en ik heb weer genoten van al die bazen en honden en hun hondenwerk. Het blijft altijd weer even leuk om naar te kijken. Sora heeft het goed gedaan en heeft weer veel stappen gezet in haar ontwikkeling van het reddingswerk. Ze blijft me verbazen hoe goed ze het oppakt. Deze dagen vonden plaats in een omgeving waar veel wild zat, zoals reeën en wilde zwijnen, we zagen de reeën ook regelmatig lopen, zelfs overdag. Ik zag aan Sora dat ze regelmatig afgeleid werd, maar ondanks dat bleef ze zoeken naar mensen en als ze van iemand lucht kreeg, ging ze er linea recta heen om te laten zien dat ze hem of haar had gevonden.

En niet een beetje superfanatiek! Blijkbaar is het commando ”mens” nu goed aan het conditioneren bij haar. Geweldig knap is dit voor deze jachthond van bijna zes jaar die vol met passie zit om te willen werken, ik ben dan ook apentrots op haar en ze heeft haar eerste (basis-) certificaat binnengehaald!